daily musings

 دیروز با مارتا ملاقات داشتم، بعد از مدتها. فکر میکنم از تابستان تا به حال تنها ندیده بودمش. قرار بود راجع به پروپوزال صحبت کنیم، اما گفت که اول راجع به پوزیشن ترم بعد صحبت کنیم، که من حرفش را قطع کردم و گفتم بذار قبلش من یه چیزی بهت بگم. جاب آفر گرفتم. صورتش چنان در هم رفت و افتاد که انگار مادرش مرده. گفتم ولی هیچ نگران نباش، برای کارها بهت کمک میکنم. غیب نمیشم. باز صورتش همونطوری موند. گفت فکر نمیکردم هرت بشم. میدونی، تو اولین دانشجوی منی که بدون این که از قبل با من مشورت کنی چنین کارهای بزرگی میکنی. برنامه ی یک سفر دو ماه و نیمه رو میریزی، جاب آفر میگیری و امضا میکنی و بعدش تازه به من میگی. نگفتم بهش که اگر هر کدوم رو میگفتم تو که اجازه نمیدادی. گفت اتفاقا میخواستم برای ترم بعد بگم که به جای ۲۰ ساعت در هفته ۱۷ ساعت بهت کار بدم که بیشتر به پایان نامه برسی. گفتم د بیا، من همون ۲۰ ساعت هم پولش به زندگیمون نمیرسه. اصن برای همین رفتم جاب اپلای کردم دیگه. مشکل مالی داشتیم. مهشب کارش رو از دست داده و همخونه مون رفته و ما برای اینکه از پس کرایه خونه بر بیایم هم باید از این بیشتر در بیار...